29 lat na rynku R E K L AMA Produkty i komponenty Technika i technologia Temat z bliska Ekonomia i rynek Ze świata Temat z bliska: Lakierowanie i suszenie Wysoka sprawność odzysku ciepła w połączeniu z wydajnym systemem nawiewno-wywiewnym oznacza większą oszczędność w zużyciu energii cieplnej, w porównaniu z systemami konwencjonalnymi. s. 28 Giełda maszyn w każdym numerze. s. 57 Nr 10 (357) październik 2026 ISSN 1732-4017 Nakład 20 000 egz. R E K L AMA Z kraju R E K L AMA R E K L AMA R E K L AMA Branża drzewna potrzebuje długofalowej polityki s. 24 MAGGI MS LINE 704 nagrodą główną konkursu „Wyczarowane z Drewna” s. 48-49 Praktycznemu wymiarowi tych zmian poświęcone było premierowe Forum AI - DREMA 5.0, zorganizowane 8 września podczas targów DREMA przez Wydawnictwo Inwestor oraz poznańskie targi. Wydarzenie zgromadziło przedstawicieli firm technologicznych, świata nauki, producentów maszyn i narzędzi oraz specjalistów związanych z cyfrową transformacją przemysłu. Systemy wizyjne w kontroli produkcji Systemy wizyjne wykorzystujące sztuczną inteligencję coraz szerzej wspierają kontrolę jakości w przemyśle drzewnym i meblarskim. Właśnie temu zagadnieniu poświęcony był wykład inaugurujący Forum AI. Krzysztof Malowany, Chief Executive Officer firmy KSM Vision, przekonywał, że mogą rozpoznawać wady drewna i płyt, kontrolować poprawność procesów, a także przekazywać informacje zwrotne do operatora. Firma KSM Vision powstała w 2012 roku jako spin-off Politechniki Dane, algorytmy, drewno na Forum AI – DREMA 5.0 Sztuczna inteligencja coraz wyraźniej wkracza do przemysłu drzewnego i meblarskiego – nie jako odległa wizja przyszłości, lecz jako technologia, którą można już dziś wykorzystać w konkretnych procesach produkcyjnych. Kontrola jakości, analiza obrazu, pomiary, planowanie produkcji, zarządzanie danymi czy komunikacja pomiędzy maszynami i systemami informatycznymi to obszary, w których algorytmy zaczynają odgrywać coraz większą rolę. Forum AI – DREMA 5.0 umożliwiło bezpośrednią rozmowę prowadzącej – Małgorzacie Gackowskiej, z ekspertami, tu Adam Wileński, o praktycznych możliwościach wykorzystania nowych technologii w przedsiębiorstwach. Warszawskiej, a pierwszy system na linii produkcyjnej zainstalowano w 2019 roku. Trzy lata później rozwiązanie trafiło do fabryki mebli. Systemy wizyjne mogą być wykorzystywane do rozpoznawania różnego rodzaju defektów, ale także do pomiarów i kontroli przebiegu procesu. W przypadku przemysłu drzewnego firma rozwija m.in. rozwiązania do kontroli płyt meblowych. Wśród wykrywanych wad znajdują się zdrowe i czarne sęki, sęki wypadające, kieszenie żywiczne, rdzenie, łuszczenia, pęknięcia, ubytki 3D czy sinizna. Kontroli mogą podlegać również powierzchnie szpachlowane, m.in. błędy wykonania napraw. Jak przekonywał prelegent, wdrożenie systemu wizyjnego nie polega na zastosowaniu jednego, uniwersalnego algorytmu do każdej linii. Rozwiązanie jest przygotowywane pod wymagania konkretnego klienta i rodzaj produkcji. Proces rozpoczyna się od ustalenia, jakie wady mają być wykrywane i jak wyglądają ich poszczególne rodzaje. Następnie dobierany jest układ akwizycji obrazu, a firma buduje zbiór treningowy ze zdjęć przedstawiających wykrywane defekty. Kolejne etapy to oznaczenie wad na zdjęciach, przygotowanie danych do nauki modelu, jego trenowanie oraz testy na linii produkcyjnej. Jednym z zaprezentowanych rozwiązań jest Woodspect, system kontroli jakości płyt meblowych. Baza danych wykorzystywana w rozwiązaniu obejmuje ponad 200 tys. zdjęć naturalnych defektów. Według danych przedstawionych w prezentacji system osiąga 98-procentową skuteczność klasyfikacji wad drewna, podczas gdy dla klasyfikacji manualnej podano 90 proc. s. 10 fot. Bartosz Szpojda
2 październik 2026 Od redakcji Wydawca: Wydawnictwo Inwestor sp. z o.o. 83-110 Tczew, ul. 30 Stycznia 42 tel. centrali 58/531 27 53 www.wydawnictwoinwestor.pl @gpd24 Prezes zarządu: Zbigniew Owsiak Wiceprezes zarządu: Rafał Sidor Redaktor naczelny: Rafał Sidor rafal.sidor@gpd24.pl Sekretarz redakcji: Karolina Falgowska karolina.falgowska@gpd24.pl tel. 519 516 110 Redakcja: listy@gpd24.pl Redaktor prowadzący: Bartosz Szpojda bartosz.szpojda@gpd24.pl tel. 606 788 120 Dziennikarze: Tomasz Bogacki tomasz.bogacki@gpd24.pl tel. 603 764 478 Małgorzata Gackowska malgorzata.gackowska@gpd24.pl tel. 607 373 966 Współpracownicy: Janusz Bekas janusz.bekas@gpd24.pl tel. 519 516 113 Katarzyna Orlikowska katarzyna.orlikowska@gpd24.pl Opiekunowie klienta: Damian Kargul damian.kargul@gpd24.pl tel. 519 516 104 Grzegorz Pastwa grzegorz.pastwa@gpd24.pl tel. 519 516 106 Mariusz Wroński mariusz.wronski@gpd24.pl tel. 519 516 108 Dział prenumeraty: prenumerata@gpd24.pl tel. 519 516 104 Kierownik działu graficznego dtp: Wiesław Dobosz Sekretariat: info@wydawnictwoinwestor.pl Projekt graficzny: Agnieszka i Michał Warda Wszelkie prawa zastrzeżone © Copyright by Wydawnictwo Inwestor. Materiałów niezamówionych redakcja nie zwraca. Redakcja zastrzega sobie prawo do dokonywania skrótów i niezbędnych zmian. Redakcja nie odpowiada za treść zamieszczanych reklam i ogłoszeń oraz ma prawo do odmowy ich publikacji bez podania przyczyny. Reprodukcja lub przedruk we wszelkich mediach tylko za zgodą wydawcy. Nr 10 (357) październik 2026 ISSN 1732-4017 Nakład 20 000 egz. 29 lat na rynku Trzeba patrzeć szerzej Tegoroczna DREMA dobrze pokazała, że rozmowa o inwestycjach w branży drzewnej coraz rzadziej dotyczy już pojedynczej maszyny. Klienci przyjeżdżają z konkretnym problemem produkcyjnym i chcą wiedzieć, jak nowe urządzenie włączyć w istniejący proces, jak ograniczyć liczbę operatorów, usprawnić przepływ materiału i przygotować zakład do dalszej rozbudowy. Na stoiskach wyraźnie było widać, że automatyzacja przestaje być osobnym tematem, a staje się częścią zwykłego projektowania produkcji. Nie oznacza to oczywiście, że parametry maszyn zeszły na dalszy plan. Nadal liczą się wydajność, zakres obróbki, prędkość posuwu, moc czy jakość wykonania. Różnica polega raczej na tym, że coraz częściej nie są już oceniane w oderwaniu od reszty zakładu. Klient chce wiedzieć, co wydarzy się przed maszyną i za nią, ile materiał będzie czekał między stanowiskami, gdzie powstanie wąskie gardło i czy nowy element linii rzeczywiście poprawi organizację pracy, czy tylko przesunie problem kilka metrów dalej. Dobrze pokazuje to przykład Metal- -Techniki. Optymalizerka pozostaje podstawą oferty, ale coraz większe znaczenie mają rozwiązania związane z podawaniem, odbiorem, rozpoznawaniem materiału i integracją kolejnych stanowisk. Jak podkreśla Piotr Falana, w praktyce każda automatyzacja wygląda inaczej, bo zależy od rodzaju surowca, sposobu transportu materiału i układu całej linii. Sama maszyna może być podobna, ale jej otoczenie technologiczne trzeba już przygotować pod konkretny zakład. W jednym przypadku problemem będzie ręczne sortowanie kantówek, w innym zbyt wolny odbiór materiału albo konieczność angażowania kilku osób pomiędzy kolejnymi urządzeniami. To właśnie na tym poziomie automatyzacja zaczyna przynosić realne efekty. Nie wtedy, gdy na hali pojawia się kolejne efektowne urządzenie, ale wtedy, gdy znika zbędna operacja, skraca się transport wewnętrzny albo jeden operator może obsłużyć fragment procesu, który wcześniej wymagał pracy kilku osób. Ten sam kierunek, tylko w prostszej skali, widać w ofercie Wood-Mizera. MP260 jest dostępna obecnie w wersji trzy- i czterostronnej, ponieważ nie każdy użytkownik potrzebuje obróbki wszystkich czterech powierzchni podczas jednego przejścia. W zakładach produkujących między innymi deski podłogowe, elewacyjne czy listwy dolna głowica może pozostawać niewykorzystana, dlatego prostsza konfiguracja pozwala lepiej dopasować maszynę do rzeczywistych potrzeb produkcji. To przykład pozornie drobny, ale dobrze pokazujący sposób myślenia, który coraz częściej widać po stronie użytkowników technologii. Nie zawsze potrzebna jest maszyna z największą liczbą funkcji, czasem ważniejsze jest to, czy wykorzysta się je w codziennej produkcji. Dotyczy to zarówno niewielkich warsztatów, jak i większych zakładów, które rozbudowują linie etapami i nie chcą od razu przebudowywać całego procesu. Na DREMIE było to widać także przy większych projektach. W rozmowach z wystawcami wracały pytania o magazyny płyt, roboty, transport pomiędzy stanowiskami, integrację pilarek z okleiniarkami i możliwość ograniczenia pracy ręcznej. Coraz więcej klientów patrzy na maszynę jako część większego układu, a nie jako samodzielne stanowisko. Interesuje ich możliwość późniejszego dołożenia kolejnych modułów, połączenia urządzeń i stopniowego zwiększania poziomu automatyzacji bez konieczności jednorazowego ponoszenia całego kosztu inwestycji. Takie podejście nabiera znaczenia również w szerszym kontekście gospodarczym. Podczas tegorocznego KOOPDREW dużo miejsca poświęcono słabemu popytowi, presji kosztowej, konkurencji spoza Europy, problemom kadrowym i regulacjom. Do tego dochodzi coraz większa nieprzewidywalność podaży drewna, związana między innymi ze zmianami klimatycznymi i rosnącym udziałem cięć sanitarnych. Dla zakładów oznacza to konieczność planowania inwestycji w warunkach, w których trudniej niż wcześniej zakładać stabilność kosztów, surowca i produkcji. Istotny jest przy tym nie tylko sam wolumen dostępnego drewna. Znaczenie mają także jego jakość, termin pojawienia się na rynku i możliwość utrzymania względnie stałych dostaw. Jeżeli większa część pozyskania zaczyna być wymuszana przez suszę, wichury czy gradacje szkodników, harmonogram pracy zakładów może być coraz trudniejszy do utrzymania. To kolejny powód, dla którego elastyczność produkcji i możliwość reagowania na zmieniające się warunki stają się równie ważne jak czysta wydajność. Do tego dochodzi jeszcze rynek i jego kondycja. Podczas KOOPDREW zwracano uwagę, że nawet poprawa popytu w Europie nie rozwiąże problemów związanych z kosztami, produktywnością czy dostępnością pracowników. Coraz silniejsza konkurencja z Azji nie sprowadza się już wyłącznie do niższych kosztów pracy. Firmy z Chin i innych państw regionu inwestują w wysoko zautomatyzowane zakłady i dużą skalę produkcji, dlatego polskie przedsiębiorstwa muszą szukać przewagi również w organizacji procesów, elastyczności i lepszym wykorzystaniu posiadanych zasobów. W takich realiach liczy się nie tyle sama skala inwestycji, ile jej dopasowanie. Robotyzacja, systemy podawania, magazyny automatyczne czy nowe maszyny mają sens wtedy, gdy rozwiązują konkretny problem produkcyjny i dają się policzyć w kosztach całego procesu. Podczas Kongresu mówiono zresztą wyraźnie, że przy ocenie inwestycji coraz częściej uwzględnia się nie tylko cenę urządzenia, ale również koszty pracy, absencji, błędów, odpadów, energii, serwisu i przestojów. Podobnie jest z cyfryzacją, gdzie sam zakup kolejnego systemu informatycznego niewiele zmieni, jeżeli dane pozostaną rozproszone, a firma nie będzie wiedziała, jakie decyzje chce na ich podstawie podejmować. Najpierw trzeba rozumieć własny proces, a dopiero później dobierać narzędzia. W przeciwnym razie zamiast porządku pojawia się jeszcze jeden program, kolejny arkusz i następne miejsce, z którego trzeba ręcznie wyciągać informacje. Nie chodzi już o dokładanie technologii dla samej technologii, ale o porządkowanie procesu, ograniczanie zbędnych operacji i dobieranie takich rozwiązań, które odpowiadają rzeczywistym potrzebom zakładu. I chyba właśnie tutaj warto dziś szukać najważniejszej zmiany: coraz mniej liczy się sama maszyna stojąca na hali, a coraz bardziej to, jak dobrze została w tę halę wpisana. l Bartosz Szpojda Czy europejski rynek pelletu znów zaskoczy zimą? Brak stabilności na rynku surowca drzewnego oraz ograniczenia środowiskowe sprawiają, że wysokiej klasy rodzimy pellet staje się towarem kosztownym w produkcji, zmuszając dostawców do posiłkowania się rynkami zagranicznymi. Tradycyjnie z nadejściem jesieni europejska branża drzewna kieruje swój wzrok w stronę rynku pelletu. I tradycyjnie pada pytanie: ile niespodzianek spotka ten rynek w nowym sezonie grzewczym? Raport opublikowany w lipcu przez USDA Foreign Agricultural Service (European Union: Wood Pellets Annual) wskazuje, że Unia Europejska pozostaje największym rynkiem pelletu drzewnego na świecie, a jej roczna konsumpcja w 2025 r. osiągnęła poziom 22,7 mln ton. Jednocześnie analitycy przewidują wzrost tej konsumpcji w 2026 r. o kolejne 500 tys. ton, napędzany głównie dynamicznym rozwojem systemów grzewczych w sektorze mieszkaniowym. O ile duże instalacje przemysłowe wyhamowują, o tyle przysłowiowy „Kowalski” wciąż masowo stawia na pellet. Jednak ta jasna strona medalu ma swój znacznie ciemniejszy rewers. Zielony paradoks europejskiego rynku polega bowiem na tym, że choć jesteśmy dumnym światowym liderem konsumpcji, nasze własne zakłady produkcyjne - od Skandynawii aż po południe kontynentu – dostają zadyszki. Jak bezlitośnie punktują analitycy USDA, produkcja wewnątrz państw członkowskich UE, mimo potężnych starań branży i nowatorskich inwestycji technologicznych, po prostu nie nadąża za galopującym popytem. Winny nie jest tu rzekomy brak innowacyjności czy chęci inwestycyjnych ze strony producentów, lecz fundamentalny problem o charakterze strukturalnym: ściśle ograniczona podaż zrównoważonej biomasy drzewnej. Lasy w Europie nie powiększają się w tempie zapotrzebowania na energię, a unijna dyrektywa REDII nakłada rygorystyczne kryteria na to, co wolno nam wrzucić do rębaka i nazwać surowcem odnawialnym. Jednocześnie na europejskim (w tym polskim) rynku doszło do całkowitego załamania tradycyjnego letniego schematu cenowego. Zamiast sezonowych obniżek, odnotowano rekordowe podwyżki spowodowane paniką zakupową konsumentów oraz kurczącą się dostępnością trocin w tartakach. Średnia cena pelletu (A1 Premium) w Polsce w lipcu 2026 wyniosła 2000–2500 zł za tonę. Jest to skok cenowy o ponad 13 proc. m/m. W marketach budowlanych ceny dochodziły nawet do 3000 zł/t. Według danych Niemieckiego Instytutu Pelletu (DEPI), letnia faza niskich cen zakończyła się znacznie szybciej niż zwykle (388,09 euro/t). Nawet na Bałkanach popyt trzykrotnie przewyższył krajowe zdolności produkcyjne, zmuszając mieszkańców do robienia zapasów już w lipcu (320–400 euro/t). I w tym właśnie miejscu z impetem wkracza import. Wygląda na to, że w 2026 r. zagraniczne dostawy biją rekordy, ratując Europę przed niedoborami na składach opału, jak to miało miejsce w poprzednim sezonie grzewczym. Według danych Eurostatu tylko od stycznia do lipca 2026 r. kraje UE zassały z państw trzecich 2,89 mln ton pelletu. To skok o ponad 400 tys. ton w porównaniu do analogicznego okresu w 2025 r. (kiedy to zaimportowano 2,48 mln ton). W samym tylko lipcu ponad 451 tys. ton wjechało lub wpłynęło do portów UE w zaledwie jeden, wakacyjny miesiąc, co stanowi potężny wzrost względem 345 tys. ton rok wcześniej. Kto ciągnie ten importoKatarzyna Orlikowska wy wózek? Francja sprowadziła z zewnątrz w lipcu prawie 116 tys. ton (wzrost o ponad 40 tys. r/r), a Włochy niemal podwoiły swój import do poziomu 76 tys. ton. Co jednak najważniejsze i najbardziej bolesne dla naszego lokalnego podwórka – lipcowy import zewnętrzny do Polski również drastycznie skoczył, rosnąc z 23 tys. do ponad 43 tys. ton. Wartość tego ogólnoeuropejskiego letniego zaciągu spoza UE wyniosła w samym tylko lipcu blisko 99 mln. euro. Polskie tartaki patrzą na te przetasowania ze sporym niepokojem. Skokowy wzrost importu do własnego kraju oznacza, że tracimy udziały w rynku na własne życzenie. Lecz czy mamy inne wyjście? Brak stabilności na rynku surowca drzewnego, bezwzględna walka o każdą tonę trocin z producentami płyt drewnopochodnych oraz ograniczenia środowiskowe sprawiają, że wysokiej klasy rodzimy pellet staje się towarem kosztownym w produkcji, zmuszając dostawców do posiłkowania się rynkami zagranicznymi. Gdyby tego było mało, to ostatnia zima, do której rynek pelletu przystępuje na tak relatywnie luźnych zasadach. Zbliża się bowiem grudzień 2026 r., a z nim ostateczne wejście w życie unijnego rozporządzenia o łańcuchach dostaw wolnych od wylesiania – EUDR. EUDR nałoży na importerów i producentów bezwzględny obowiązek udowodnienia, poprzez szczegółową geolokalizację, że drewno (nawet to z odpadów), z którego wyprodukowano pellet, nie pochodzi z terenów wylesionych. W cytowanym raporcie amerykańscy urzędnicy wprost i bez ogródek nazywają EUDR „potencjalną barierą handlową”. Wymóg identyfikacji pochodzenia każdej tony surowca może całkowicie przerosnąć i zniechęcić do Europy zewnętrznych, dalekich dostawców. Co to oznacza w kontekście zbliżającego się sezonu grzewczego 2026/2027? Krótkoterminowo, my – branża, ale i odbiorcy końcowi – możemy spać dość spokojnie. Gigantyczne skoki importowe w miesiącach letnich udowadniają, że towar na ten rok już fizycznie leży w europejskich magazynach. Szoki cenowe, o ile nie wydarzy się drastyczny zwrot geopolityczny czy klimatyczny, nie powinny nas w tym roku dotknąć. Ceny przed zimą ustabilizowały się właśnie dzięki rekordowej podaży z rynków trzecich. Długoterminowo jednak stajemy jako branża przed dużym wyzwaniem. Jeżeli zapotrzebowanie ze strony indywidualnych domostw będzie rosło zgodnie z prognozami o setki tysięcy ton, krajowa produkcja ugrzęźnie w limitach podaży biomasy i normach REDII, a dzisiejszy zbawienny import zderzy się z twardą ścianą biurokracji EUDR – to w kolejnym roku czeka nas gigantyczna presja cenowa i walka o przetrwanie najsłabszych ogniw w łańcuchu. l
3 październik 2026 Młodzi twórcy z pomysłami na drewno s. 8 | DREMA pokazuje nowe oblicze branży s. 12-13 Z kraju R E K L AMA SkillsPoland jest częścią międzynarodowego ruchu WorldSkills, którego celem jest promowanie kształcenia zawodowego, rozwijanie kompetencji młodych specjalistów oraz podnoszenie prestiżu zawodów technicznych. Finał krajowego konkursu zgromadzi uczestników w 21 konkurencjach, reprezentujących różne dziedziny gospodarki. Wśród nich znajdą się Stolarstwo oraz Meblarstwo – konkurencje bezpośrednio związane z sektorem drzewnym i meblarskim. Najlepsi z całej Polski Do rywalizacji w każdej z branżowych konkurencji zakwalifikuje się 12 zawodników. Będą to osoby wyłonione podczas wcześniejszych etapów kwalifikacyjnych, które musiały wykazać się odpowiednim poziomem przygotowania zawodowego. W Poznaniu na uczestników czekają zadania wymagające połączenia wiedzy technicznej z umiejętnościami praktycznymi. O wyniku nie zdecyduje wyłącznie tempo pracy. Istotne będą przede wszystkim dokładność, jakość wykonania, właściwe wykorzystanie narzędzi i materiałów oraz umiejętność prawidłowego odczytywania dokumentacji technicznej. Rywalizacja ma odzwierciedlać warunki, z jakimi młodzi fachowcy mogą spotkać się w profesjonalnym środowisku pracy. Oceniane będą zatem nie tylko efekty końcowe, ale także sposób realizacji powierzonych zadań, organizacja stanowiska oraz przestrzeganie zasad bezpieczeństwa. Stolarstwo – precyzja i znajomość materiału Konkurencja Stolarstwo będzie sprawdzianem umiejętności związanych z obróbką drewna i materiałów drewnopochodnych. Uczestnicy będą musieli przełożyć dokumentację techniczną na precyzyjnie wykonany element lub konstrukcję. W tego rodzaju zadaniach znaczenie ma każdy etap pracy - od właściwego przygotowania materiału, przez pomiary i trasowanie, po obróbkę, montaż i wykończenie. Niewielkie odstępstwa od wymiarów mogą mieć wpływ na końcową jakość wykonania, dlatego konkurencja wymaga dużej koncentracji i dokładności. Dla młodych stolarzy udział w SkillsPoland jest również okazją do skonfrontowania własnych umiejętności z poziomem prezentowanym przez innych zawodników z całego kraju. Meblarstwo – od dokumentacji do gotowego wyrobu Podobne wymagania pojawią się w konkurencji Meblarstwo, jednak tutaj szczególne znaczenie będzie miało kompleksowe podejście do wykonania wyrobu. Uczestnik musi poprawnie odczytać dokumentację, zaplanować kolejne etapy pracy, odpowiednio przygotować elementy oraz przeprowadzić ich obróbkę i montaż. Liczyć się będzie zarówno dokładność wykonania poszczególnych komponentów, jak i ich prawidłowe spasowanie oraz jakość gotowego produktu. Współczesne meblarstwo wymaga łączenia tradycyjnych umiejętności rzemieślniczych z wiedzą dotyczącą nowoczesnych technologii produkcji. Konkurs pozwala więc sprawdzić kompetencje, które mają znaczenie nie tylko w warsztacie, ale również w przedsiębiorstwach wykorzystujących zaawansowane rozwiązania technologiczne. Nie tylko rywalizacja SkillsPoland ma być również miejscem wymiany doświadczeń i prezentacji możliwości, jakie daje kształcenie zawodowe. Z perspektywy branży drzewnej i meblarskiej szczególne znaczenie ma możliwość obserwowania młodych osób, które w kolejnych latach mogą zasilić przedsiębiorstwa produkcyjne i usługowe. Dla uczniów szkół zawodowych i technicznych konkurs może być natomiast okazją do zobaczenia, jak w praktyce wygląda praca na poziomie wymaganym od najlepszych specjalistów. Obserwacja zmagań może również pomóc w wyborze dalszej ścieżki zawodowej oraz pokazać, jakie kompetencje są obecnie potrzebne na rynku pracy. Istotną rolę odgrywają także nauczyciele i trenerzy przygotowujący młodzież do rywalizacji. Konkursowe zadania i kryteria oceny pozwalają zwrócić uwagę na wymagania, które coraz częściej pojawiają się w nowoczesnych zakładach produkcyjnych. Kolejny krok – EuroSkills Düsseldorf 2027 Dla najlepszych zawodników finał SkillsPoland 2026 może być początkiem kolejnego etapu. Zwycięzcy poszczególnych konkurencji będą mieli szansę reprezentować Polskę podczas EuroSkills Düsseldorf 2027 – europejskiej odsłony rywalizacji młodych specjalistów. Oznacza to, że listopadowe zmagania w Poznaniu będą miały wymiar wykraczający poza krajową rywalizację. Wynik konkursu może otworzyć młodym stolarzom i meblarzom drogę Młodzi stolarze i meblarze powalczą o miejsce w reprezentacji Polski Dwudziestu czterech młodych fachowców zmierzy się w konkurencjach Stolarstwo i Meblarstwo podczas finału SkillsPoland 2026. Rywalizacja odbędzie się 26 i 27 listopada na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich. Dla uczestników będzie to nie tylko sprawdzian umiejętności, ale również szansa na zakwalifikowanie się do reprezentacji Polski na EuroSkills Düsseldorf 2027. Karolina Falgowska do udziału w międzynarodowym wydarzeniu, podczas którego będą mogli porównać swoje umiejętności z zawodnikami z innych państw. Spotkanie młodego pokolenia branży Finał SkillsPoland 2026 będzie więc nie tylko konkursem umiejętności zawodowych. Dla sektora drzewnego i meblarskiego będzie to również okazja do obserwacji młodego pokolenia fachowców oraz rozmowy o przyszłości kształcenia zawodowego. W obliczu zmian technologicznych zachodzących w produkcji mebli i obróbce drewna rośnie znaczenie dobrze przygotowanych pracowników, którzy potrafią łączyć wiedzę techniczną z praktycznymi umiejętnościami. Konkursy takie jak SkillsPoland pozwalają te kompetencje prezentować, rozwijać i konfrontować z wymaganiami stawianymi przez współczesny przemysł. Finał SkillsPoland 2026 odbędzie się 26–27 listopada 2026 r. na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich. W konkurencjach Stolarstwo i Meblarstwo wystartuje łącznie 24 zawodników. Więcej informacji o konkursie oraz inicjatywie WorldSkills Poland można znaleźć na stronie www.worldskills poland.org.pl. l Precyzja i dokładność wykonania to jedne z kluczowych umiejętności. WorldSkills Poland promuje rozwój umiejętności zawodowych i kształcenie młodych fachowców. fot. FRSE fot. FRSE
R E K L AMA 4 Z kraju październik 2026 KOOPDREW odbył się 7 września w Poznaniu, w przededniu Targów DREMA, i ponownie zgromadził przedsiębiorców, przedstawicieli sektora leśnego, naukowców, ekspertów oraz osoby związane z otoczeniem przemysłu drzewnego. Program podzielono na kilka mocno różniących się obszarów – od przyszłości lasów i dostępności surowca, przez sytuację ekonomiczną przedsiębiorstw, robotyzację i energetykę, aż po sukcesję, przepisy unijne oraz rozwój budownictwa drewnianego. Taka konstrukcja mogła sprawiać wrażenie bardzo szerokiej, jednak kolejne wystąpienia zaskakująco często spotykały się w tym samym miejscu. Przedsiębiorca może dostosowywać produkcję, inwestować w technologię czy szukać nowych rynków, ale potrzebuje choć minimalnej możliwości przewidzenia tego, z jakim surowcem, kosztami i przepisami będzie pracował za kilka lat. Las już się zmienia Pierwszy mocny sygnał przyszedł z panelu leśnego. Wiesław Krzewina, dyrektor RDLP w Poznaniu, na przykładzie Puszczy Krotoszyńskiej pokazywał skalę zmian, które przestały być prognozą na odległą przyszłość. Rosnąca temperatura, coraz dłuższe fale upałów i ujemny bilans wodny przekładają się na zamieranie drzewostanów, większą ilość posuszu i rosnący udział cięć sanitarnych. Dla przemysłu problem nie sprowadza się przy tym wyłącznie do pytania, ile metrów sześciennych drewna będzie dostępnych w ciągu roku. Równie ważne stają się jakość surowca, termin jego pojawienia się na rynku oraz możliwość utrzymania w miarę stałych dostaw. Przy coraz częstszych zaburzeniach część pozyskania może być wymuszana przez suszę, wichury czy gradacje szkodników, a nie wynikać z harmonogramu, do którego odbiorcy drewna zdążyli się przyzwyczaić. – To natura coraz częściej będzie decydowała, kiedy pojawi się duża masa drewna do pilnego usunięcia – po suszy, wichurze czy gradacji szkodników – a nie plan gospodarczy i potrzeby odbiorców – mówił Wiesław Krzewina. Z punktu widzenia zakładu kupującego drewno taki scenariusz jest kłopotliwy nawet wtedy, gdy w wieloletnim bilansie ilość surowca nie zmieni się gwałtownie. Tartak, producent palet czy zakład przerabiający drewno lite pracują według zamówień, wykorzystania mocy produkcyjnych i harmonogramów dostaw. Nagłe zwiększenie podaży drewna poklęskowego, a później jej ograniczenie, trudno pogodzić z takim rytmem. Jeszcze mocniej problem niedoboru wody pokazał prof. Jarosław Socha z Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie. Zwracał uwagę, że od 2015 r. kolejne suche sezony przestały być pojedynczymi epizodami. W badaniach kondycji drzewostanów wykorzystywane są już dane klimatyczne i glebowe, lotnicze skanowanie laserowe oraz obrazy satelitarne, dzięki którym można budować mapy ryzyka zamierania. Według przedstawionych podczas kongresu danych klimatyczny bilans wodny wyjaśnia ok. 75 proc. zmienności cięć sanitarnych na poziomie regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych, ok. 70 proc. na poziomie nadleśnictw i ok. 50 proc. na poziomie leśnictw. Jeszcze dwa lata temu model obejmujący wszystkie gatunki wskazywał około 22 mln m³ drzewostanów o ryzyku zamierania przekraczającym 90 proc. Po dwóch kolejnych latach wartość wynikająca z modeli wzrosła do ok. 112 mln m³ w perspektywie najbliższej dekady. Sam prof. Socha zaznaczał, że jest to prognoza obarczona niepewnością, zależna między innymi od dalszego przebiegu zmian warunków pogodowych. Zmienia się przy tym nie tylko klimat, Branża oczekuje przewidywalności Zmieniający się klimat może coraz mocniej wpływać nie tylko na kondycję lasów, ale również na jakość, termin i strukturę podaży drewna. Do tego dochodzą słaby popyt, rosnąca konkurencja spoza Europy, presja kosztowa i regulacje, do których przedsiębiorcy muszą się przygotowywać, nie zawsze mając pełną wiedzę o sposobie ich stosowania. Podczas XIII Kongresu Przemysłu Drzewnego KOOPDREW różne wątki prowadziły więc do jednego problemu: jak planować rozwój firmy, gdy coraz więcej warunków prowadzenia biznesu pozostaje zmiennych. tekst i fot. Bartosz Szpojda Wiesław Krzewina opowiadał o problemach, z jakimi muszą borykać się leśnicy, jeśli chodzi o zmiany warunków klimatycznych, choćby na przykładzie Puszczy Krotoszyńskiej.
5 październik 2026 R E K L AMA ale także struktura wiekowa polskich lasów. Starsze i wyższe drzewostany są bardziej podatne na niedobór wody, więc nawet bez dalszego wzrostu temperatur ryzyko nie zniknie. – W naszej strefie klimatycznej przechodzimy więc od wysokich, zwartych i gęstych lasów w kierunku lasów niższych i mniej zwartych. Pytanie brzmi, czy ten proces będzie następował w sposób przez nas kontrolowany, czy poprzez wielkopowierzchniowe rozpady drzewostanów – mówił prof. Jarosław Socha. W obu wystąpieniach mocno wybrzmiewała potrzeba gospodarki adaptacyjnej: wcześniejszego reagowania, przebudowy drzewostanów, zmiany ich struktury i składu tam, gdzie wymagają tego lokalne warunki. Zarazem takie działania wymagają tłumaczenia społeczeństwu, dlaczego ingerencja w las nie zawsze stoi w sprzeczności z jego ochroną. Drewno musi przemówić I właśnie kwestia społecznego odbioru gospodarki leśnej prowadziła do kolejnego tematu KOOPDREW. Piotr Poziomski, prezydent Polskiej Izby Gospodarczej Przemysłu Drzewnego, w wystąpieniu „Milczący surowiec, głośne narracje” mówił o niewystarczającej obecności sektora w debacie dotyczącej lasów i pozyskania drewna. Problem nie polega wyłącznie na promocji produktów wykonanych z naturalnego materiału. Dla części społeczeństwa związek pomiędzy użytkowaniem drewna a koniecznością jego pozyskania z lasu nie jest oczywisty. Podczas kongresu zwracano uwagę, że inne europejskie kraje odpowiedziały na podobny problem długoletnią edukacją prowadzoną przez całe sektory leśno- -drzewne, a nie pojedynczymi akcjami promocyjnymi. W Poznaniu swoją premierę miał film „#drewnojesteko – niezwykły materiał, który daje nam natura. Dlaczego warto go wybierać?”, pokazujący drewno przede wszystkim przez jego obecność w życiu człowieka. Sam film ma być jednym z elementów szerszej pracy edukacyjnej, a nie jednorazową odpowiedzią na dyskusję wokół lasów. Rynek nie pomaga O ile panel leśny dotyczył tego, czego można spodziewać się po bazie surowcowej, ekonomiczna część KOOPDREW przeniosła dyskusję bezpośrednio do zakładów produkcyjnych. Krzysztof Mrówczyński, analityk Banku Pekao S.A., pokazał sektor drzewny i meblarski na tle słabego europejskiego popytu, wysokich kosztów i rosnącej konkurencji importowej. Pierwsza połowa 2026 r. przyniosła pewną poprawę zagregowanego wyniku netto i niewielką poprawę rentowności, ale podczas prezentacji trudno było mówić o wyraźnym odbiciu. Według przedstawionych danych jeszcze w 2024 r. około jednej trzeciej przedsiębiorstw branży drzewnej wykazywało stratę. Problemem pozostaje również silne uzależnienie wielu polskich producentów od koniunktury w Niemczech, Francji i innych państwach UE. Do tego dochodzi Azja. Chińscy producenci nie konkurują już wyłącznie kosztami pracy i ceną produktu. Coraz częściej dysponują także wysoko zautomatyzowanymi zakładami i dużą skalą produkcji, a w poszczególnych segmentach wyraźniej widoczni są również dostawcy z Wietnamu, Kambodży, Tajlandii czy Indonezji. Jednak czekanie, aż europejski konsument zacznie ponownie kupować więcej mebli czy produktów z drewna, trudno więc uznać za wystarczającą strategię. Nawet poprawa koniunktury nie rozwiąże różnic w efektywności produkcji, kosztach czy dostępności pracowników. Więcej o samym raporcie znajdziecie w tym numerze „Gazety Przemysłu Drzewnego”. Prawo w trakcie budowy Jednym z bardziej gorących tematów były jednak PPWR i EUDR. Pierwsze z tych rozporządzeń zaczęło być stosowane 12 sierpnia 2026 r., natomiast główne obowiązki EUDR mają zacząć obowiązywać dużych i średnich operatorów od 30 grudnia 2026 r. Komisja Europejska w 2026 r. wprowadzała jeszcze rozwiązania upraszczające i doprecyzowujące wdrożenie tego drugiego aktu. Podczas KOOPDREW Magdalena Witczak, zastępca dyrektora PIT Sieć Badawcza Łukasiewicz, oraz Rafał Gruszczyński, dyrektor Biura PIGPD, podczas panelu dyskusyjnego skupili się na tym, co nowe przepisy oznaczają dla firm od strony organizacyjnej i dokumentacyjnej. W przypadku PPWR uwagę zwracano choćby na potrzebę odróżnienia rzeczywistych wymagań rozporządzenia od dodatkowych oczekiwań odbiorców. Rozbudowany formularz czy żądanie kolejnych badań ze strony klienta nie stają się automatycznie obowiązkiem wynikającym z prawa. s. 6 O problemach z wodą i ich wpływie na drzewostany w Polsce, opowiadał prof. Jarosław Socha. Dyskusja, która rozgrzała salę – PPWR i EUDR. Od lewej: Piotr Garstka, Magdalena Witczak, Rafał Gruszczyński.
6 Z kraju październik 2026 R E K L AMA Sławomir Ćwik został powołany na stanowisko wiceministra klimatu i środowiska. Jest prawnikiem, przedsiębiorcą, politykiem i samorządowcem, a od 2023 roku posłem na Sejm X kadencji. Ukończył prawo na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz podyplomowe studia podatkowe w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Pracował jako prawnik i menedżer w spółkach prawa handlowego, był członkiem samorządowego kolegium odwoławczego, a także prowadził działalność gospodarczą w branży odnawialnych źródeł energii. Urszula Zielińska została powołana na stanowisko Głównego Konserwatora Przyrody. Od 22 grudnia 2023 roku pełni funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska. Jest absolwentką zarządzania i marketingu w Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie, a od 2019 roku sprawuje mandat posłanki na Sejm RP. Wcześniej pracowała w sektorze prywatnym dla międzynarodowych przedsiębiorstw w Polsce, Niemczech i Wielkiej Brytanii. l PERSONALIA KALENDARIUM 22–25 października 2026 r. w Stambule odbędą się targi WoodTech 2026, poświęcone maszynom, urządzeniom i technologiom dla przemysłu drzewnego i meblarskiego. W centrum prezentacji znajdą się m.in. maszyny do obróbki drewna i płyt, centra CNC, systemy cięcia i okleinowania, technologie obróbki powierzchni, automatyzacja i robotyzacja produkcji, a także rozwiązania z zakresu odpylania, suszenia i oprogramowania przemysłowego. Wydarzenie odbędzie się w centrum targowo-kongresowym Tüyap i będzie okazją do zapoznania się z nowymi technologiami oraz nawiązania kontaktów biznesowych z przedstawicielami branży z Turcji i rynków zagranicznych. 26–29 stycznia 2027 r. odbędą się targi BUDMA w Poznaniu. Międzynarodowe Targi Budownictwa i Architektury będą jednocześnie okazją do uczczenia 35-lecia wydarzenia, które od dekad towarzyszy rozwojowi polskiej branży budowlanej. BUDMA od lat jest miejscem prezentacji nowych materiałów i technologii oraz spotkań producentów, dystrybutorów, wykonawców, architektów i inwestorów. Wydarzenie będzie również przestrzenią do nawiązywania relacji biznesowych, wymiany doświadczeń i rozmów o przyszłości budownictwa. Edycja odbędzie się wspólnie z targami STONE, WinDoor-tech oraz Progetto Fuoco. 23–26 lutego 2027 r. odbędą się targi MEBLE POLSKA w Poznaniu. Wydarzenie zgromadzi producentów mebli oraz profesjonalnych kupców z Polski i zagranicy, stwarzając przestrzeń do prezentacji nowych kolekcji, rozmów handlowych i nawiązywania międzynarodowych kontaktów biznesowych. W poprzedniej edycji wzięło udział 15 266 uczestników z 73 krajów, a 62% odwiedzających stanowili goście zagraniczni. W 2027 roku jednym z ważnych kierunków promocji targów będą rynki afrykańskie. l EUDR budzi z kolei inne obawy. W dyskusji podnoszono przede wszystkim ciężar administracyjny związany z dokumentowaniem pochodzenia surowca oraz pytanie, czy obowiązki nakładane na europejskie przedsiębiorstwa są proporcjonalne do ryzyka wylesiania w łańcuchach opartych na drewnie pozyskanym w UE. Padał postulat dalszego upraszczania procedur właśnie dla surowca pochodzącego z europejskich lasów oraz lepszego łączenia obowiązków dokumentacyjnych wynikających z różnych regulacji. Nie chodziło więc o kwestionowanie celu regulacji, lecz o koszty i sposób jej wdrażania. Dla przedsiębiorcy każda kolejna procedura oznacza czas pracowników, system informatyczny, archiwizację danych i odpowiedzialność za poprawność dokumentacji. Jeśli szczegóły pozostają niejasne do czasu bliskiego rozpoczęcia stosowania nowych zasad, wraca dokładnie ten sam problem, który przewijał się przez cały kongres: trudno przygotować firmę do czegoś, czego ostateczny kształt nadal się zmienia. Firma po właścicielu Przewidywalność ma także wymiar, którego nie da się zapisać w cenie metra sześciennego, rachunku za energię czy koszcie robota. W polskim sektorze drzewnym działa wiele przedsiębiorstw rodzinnych, a część założycieli firm budowanych od lat 80. i 90. dochodzi do momentu, w którym trzeba zdecydować, kto będzie nimi dalej zarządzał. Prof. dr hab. Adam Mariański podczas wykładu „Sukcesja po polsku” zwracał uwagę, że sukcesja nie rozpoczyna się w dniu odejścia właściciela z firmy. Znacznie wcześniej trzeba odpowiedzieć na pytania o następcę, strukturę własności, formę prawną przedsiębiorstwa i podział majątku. Nie zawsze kolejne pokolenie chce lub powinno samodzielnie prowadzić biznes, dlatego jednym z możliwych wariantów jest rozdzielenie własności od zarządzania i oparcie przedsiębiorstwa na profesjonalnym zarządzie. Prosty „test autobusowy”, przywołany podczas wystąpienia, sprowadza sprawę do pytania, co wydarzy się z firmą, gdy właściciel nagle przestanie być dostępny. Łagodniejsza wersja brzmi: czy może wyjechać na miesiąc bez telefonu i poczty elektronicznej? Jeśli działalność zaczyna się wtedy zatrzymywać, problemem jest nie tylko przyszła sukcesja, ale już obecny sposób zarządzania. Do tej części kongresu doświadczenie praktyczne wnieśli także Elżbieta i Tomasz Wróbel z firmy Meble Wróbel, którzy rozmawiali o przekazywaniu odpowiedzialności kolejnemu pokoleniu podczas panelu prowadzonego przez Sławomira Błaszczaka z Akademii Psychologii i Przywództwa Values. Drewno w budynku Na koniec perspektywa wyszła poza polski rynek. Siegfried Kohler z Vorarlberger Holzbaukunst pokazywał doświadczenia Austrii związane z prefabrykowanym budownictwem drewnianym i seryjną renowacją istniejących obiektów. Tam coraz większa część pracy wykonywana jest w fabryce: ściany mogą opuszczać zakład z instalacjami elektrycznymi, a w niektórych rozwiązaniach także z elementami instalacji grzewczych. Na budowie pozostaje wtedy montaż przygotowanych wcześniej komponentów. Szczególnie interesujący jest w tym kontekście rynek renowacji. Prefabrykowane elementy elewacyjne pozwalają prowadzić część prac przy zamieszkanych budynkach i skrócić najbardziej uciążliwe operacje do minimum. Modernizację można przy tym połączyć z nadbudową kolejnych kondygnacji, zwiększając powierzchnię użytkową obiektu i poprawiając ekonomikę całego przedsięwzięcia. Austriackie doświadczenia dobrze domknęły temat, choć pozornie były odległe od rozmowy o suszy w Puszczy Krotoszyńskiej czy robocie obsługującym linię produkcyjną. W każdym z tych przypadków chodzi bowiem o sposób przygotowania branży do zmian, których nie da się zatrzymać jednym rozporządzeniem, inwestycją czy decyzją zakupową. KOOPDREW nie przyniósł jednej recepty dla całego sektora i przy tak szerokim zakresie tematów trudno byłoby jej oczekiwać. Wyraźnie pokazał natomiast, że firmy będą musiały równocześnie radzić sobie z mniej przewidywalną bazą surowcową, kosztami, konkurencją, brakiem pracowników, cyfryzacją oraz regulacjami. Technologia może pomóc w wielu z tych obszarów, ale nie zastąpi stabilnych reguł prowadzenia działalności. A właśnie pewności, że inwestycję można policzyć nie tylko na dziś, lecz również na kolejne lata, przedsiębiorcy potrzebują najbardziej. l Branża oczekuje przewidywalności Koopdrew tradycyjnie już gromadzi tych, którym przyszłość sektora leży głęboko na sercu. s. 5
7 październik 2026
8 Z kraju październik 2026 R E K L AMA Konkurs „Wyczarowane z drewna”, organizowany od ponad dwóch dekad, jest jednym z wydarzeń DREMY, które szczególnie mocno pokazują potencjał młodego pokolenia przyszłych stolarzy, technologów i projektantów. Tegoroczna edycja przyniosła aż sześć wyróżnień, a jury doceniło prace bardzo różnorodne - od instrumentów muzycznych, przez rower i pilarko-zagłębiarkę, po karabin sportowy i tradycyjny instrument talharpa. Kuchnia kaflowa zwyciężyła Pierwsze miejsce zajęła „Salonowa kuchnia kaflowa”, wykonana przez Kamila. Gajewskiego z Technikum Drzewnego w Garbatce-Letnisku. Warto przypomnieć, że to już drugi triumf tego autora w konkursie. Dwa lata temu zwyciężył dzięki projektowi „Sejf drewniany”. Tegoroczna realizacja jest przykładem projektu, w którym szczególną uwagę zwrócono zarówno na konstrukcję, jak i na detale oraz różnorodność zastosowanych materiałów. Korpus kuchni wykonano ze sklejki liściastej eukaliptusowej, natomiast jej wnętrze - obejmujące popielnik, palenisko i piekarnik - z klejonki jesionowej. Pomiędzy paleniskiem a popielnikiem umieszczono ruszt z egzotycznego drewna ipe. Charakterystycznym elementem projektu są drewniane kafelki wykonane z drewna jabłoni i z tarcicy ipe. Konstrukcję zwieńczają ramy z tarcicy dębowej. W dolnej ramie zamocowano stylizowane na „ludwikowskie” nogi z drewna bukowego, natomiast w górnej - wykonane z tego samego materiału relingi. Wierzch kuchni stanowi płyta robocza z otworami na fajerki. Wykonano ją z płyty wiórowej, osadzonej w ramie z tarcicy dębowej i wykończonej okleiną modyfikowaną imitującą dąb. W konstrukcji wykorzystano również panele z klejonki dębowej, które umożliwiły późniejsze wyfrezowanie gniazd pod fajerki. Same fajerki powstały z trzech krzyżowo sklejonych warstw obłogów dębowych. Na uwagę zasługują również detale: drzwiczki i futryny wykonano z tarcicy dębowej, gałki z drewna wiązowego, dźwignie z jabłoni, a ozdobne nity z orzecha. Trzpień obrotowy drzwiczek wykonano z bambusa. Całość uzupełnia niewielki ręcznik zawieszony na relingu, wykonany z okleiny dębowej. Na szczególną uwagę zasługuje świadome wykorzystanie różnic kolorystycznych i faktur poszczególnych materiałów. Drewniane kafelki pokryto błyszczącym lakierem poliuretanowym, aby nawiązać wyglądem do ceramicznych kafli stosowanych w tego typu kuchniach. Elementy imitujące metal, m.in. nogi, ramy, relingi, płytę wierzchnią i drzwiczki, pokryto czarną bejcą nitro i matowym lakierem poliuretanowym. Dzięki temu uzyskano wyraźny kontrast między matowymi, ciemnymi elementami konstrukcji a połyskującą powierzchnią kafelków. Ruszt zabezpieczono matowym lakierem poliuretanowym, natomiast wybrane elementy, w tym gałki, olejem. Wnętrze pozostawiono celowo w stanie surowym, aby wraz z upływem czasu mogło ciemnieć i pokrywać się naturalną patyną. – Tegoroczna praca jest moją pracą zaliczeniową w klasie czwartej. Jej wykonanie zajęło mi około pół roku. Największym wyzwaniem były kafelki - szczególnie dopasowanie kolorystyczne i odpowiednie ułożenie przejść słojów. Trudne w wykonaniu okazały się również bukowe nogi. Najpierw wycinałem je z kwadratowych elementów na pilarce taśmowej, a następnie szlifowałem, nadając im łukowaty kształt. Nie spodziewałem się wygranej, dlatego bardzo się cieszę z kolejnego sukcesu naszej szkoły. Kończę technikum i na razie nie mam jeszcze sprecyzowanych planów na przyszłość, ale nie wykluczam, że jeszcze raz wezmę udział w tym konkursie - mówił Kamil Gajewski. Sześć wyróżnień W tegorocznej edycji jury przyznało rekordową liczbę sześciu wyróżnień. Otrzymały je projekty: I wyróżnienie – „Saksofon altowy Poznań” Filipa Linki z Technikum Technologii Drewna w Zespole Szkół Budowlano-Drzewnych im. Bolesława Chrobrego w Poznaniu; II wyróżnienie – „Saksofon altowy Bydgoszcz” Bernadetty Frost z Zespołu Szkół Drzewnych w Bydgoszczy; III wyróżnienie – „Rower MTB” Dominika Szklarza z Technikum Technologii Drewna w Zespole Szkół Budowlano-Drzewnych im. Bolesława Chrobrego w Poznaniu; IV wyróżnienie – „Karabin sportowy” Martyny Widelskiej z Technikum im. Św. Józefa w Kaliszu; V wyróżnienie – „Pilarko – zagłębiarka” Bartosza Klepackiego z Technikum w Zespole Szkół Technicznych im. Gen. Władysława Andersa w Białymstoku; VI wyróżnienie – „Talharpa” Ernesta Matusza z Zespołu Szkół Technicznych im. Tadeusza Kościuszki w Leżajsku. Różnorodność nagrodzonych prac dobrze pokazuje charakter konkursu. Drewno staje się w nich zarówno materiałem konstrukcyjnym, jak i tworzywem pozwalającym odwzorować skomplikowane kształty, mechanizmy czy elementy instrumentów. Dla uczniów jest to jednocześnie sprawdzian umiejętności projektowych, technologicznych i wykonawczych. Rekordowa pula nagród Na uczestników czekała w tym roku rekordowa pula nagród rzeczowych przekazanych przez partnerów konkursu. Wśród fundatorów znaleźli się: Ferrere, Stalco, SPAX, Nestro, REHAU Polska, Hettich Polska, Qbrick System, Akademia DeWalt, Högert Technik, Würth Polska oraz Ulefone. Nagrody obejmowały m.in. profesjonalne narzędzia i wyposażenie warsztatowe. „Wyczarowane z drewna” ma także praktyczny wymiar dla szkół uczestniczących w konkursie. Nagrody nie ograniczają się bowiem do wyróżnienia autorów najlepszych prac, ale wspierają również rozwój szkolnych pracowni. Placówka, której uczeń zdobył pierwsze miejsce, otrzymała wiertarkę wielowrzecionową MAGGI MS LINE 704 o wartości 29 900 zł netto, ufundowaną przez firmę Stolarka Meblowa Mikołaj Szymankiewicz, importera urządzeń MAGGI na polskim rynku. Do szkolnego warsztatu trafi również odciąg Salvamac Trolley Bag 1 o wartości 5000 zł, ufundowany przez firmę Salvamac. Wsparcie objęło także możliwość udziału w samych targach. Zwycięska klasa otrzymała refundację kosztów udziału w DREMIE 2026, natomiast wyróżnieni uczniowie i ich opiekunowie - bilety wstępu ufundowane przez Międzynarodowe Targi Poznańskie. Wszystkie szkoły uczestniczące w konkursie otrzymały również prenumeratę „Gazety Przemysłu Drzewnego” oraz „Meblarstwa. Komponenty i Technologie”. l Młodzi twórcy z pomysłami na drewno Drewno może stać się nie tylko materiałem do wykonania mebla czy elementu wyposażenia wnętrza, ale również tworzywem dla niezwykle oryginalnych konstrukcji i przedmiotów użytkowych. Potwierdziła to kolejna edycja konkursu „Wyczarowane z drewna”, którego finał odbył się podczas targów DREMA 2026. Uczniowie szkół technicznych o profilu drzewnym i meblarskim po raz kolejny zaprezentowali projekty łączące wiedzę technologiczną, precyzję wykonania i własną interpretację możliwości drewna. tekst i fot. Małgorzata Gackowska Zwycięstwo Kamila Gajewskiego jest tym bardziej interesujące, że po raz drugi sięgnął po najwyższą nagrodę konkursu. W zwycięskiej pracy materiał stał się punktem wyjścia do eksperymentowania z formą, konstrukcją, funkcją i detalem. Tegoroczna edycja „Wyczarowanych z drewna” po raz kolejny pokazała, że młodzi adepci zawodów drzewnych potrafią patrzeć na drewno szerzej niż tylko przez pryzmat tradycyjnych zastosowań.
9 październik 2026 R E K L AMA Przez ostatnie 25 lat poznańskie targi DREMA kojarzą się między innymi z Mistrzostwami Polski we Wbijaniu Gwoździ. W tym roku odbyła się już XXV edycja tej cieszącej się dużym zainteresowaniem imprezy. Eliminacje do finału rozpoczęły się jak zwykle pierwszego dnia targów i trwały mniej więcej do połowy ostatniego dnia tej imprezy. Tradycyjnie już pierwszego dnia obserwowane jest raczej umiarkowane zainteresowanie. Za młotki chwytają, przeważnie z ciekawości, przypadkowi ludzie przechodzący w pobliżu okazałego stoiska Wydawnictwa Inwestor, zachęceni przez prowadzącego mistrzostwa Dawida Mareckiego, konferansjera z Krakowa. Wydawać by się mogło, że łączna pula nagród o wartości ok. 15 000 zł powinna przyciągnąć nawet takich zawodników, którzy nie wiedzą, jak obsługiwać tak skomplikowane narzędzie, jakim jest młotek. Odwiedzający targi, przechodząc w pobliżu stanowiska z belkami, młotkami i gwoździami, nie byli jednak zainteresowani wzięciem w nich udziału i z uśmiechem zerkali na zmagania nielicznych śmiałków. Trudno było więc odgadnąć, jakie motywy decydują o chęci wzięcia udziału w konkursie, a pierwsze dwa dni to ogólny marazm i czysta lista zawodników zakwalifikowanych do finału. Pięć uderzeń, ale w sumie Zgodnie z regulaminem udział w mistrzostwach mogą wziąć tylko pełnoletni prenumeratorzy miesięczników „Gazeta Przemysłu Drzewnego” lub „Meblarstwo Komponenty i Technologie”. Z kolei, aby zakwalifikować się do finału, wystarczy wbić w sosnową kantówkę pięć trzyipółcalowych gwoździ, używając do tego młotka o masie ok. 750 gramów. Trzeba to jednak uczynić tylko pięcioma uderzeniami. Dla niezorientowanych dodam, że ma to być pięć uderzeń, ale w sumie. Wypada więc po jednym uderzeniu na gwóźdź, który jest wstępnie osadzony w kantówce na głębokość ok. 10 mm. Dotyczy to zarówno eliminacji, jak i finału. Biorąc pod uwagę stres i zdenerwowanie wynikające z faktu, jak by nie było, występu publicznego, nie jest to wcale łatwe zadanie. Nie bez znaczenia jest również świadomość, jaką wartość posiada nagroda główna. Jak uczy historia mistrzostw, bardzo ważna jest także przyjęta taktyka wbijania. Wbrew pozorom metoda siłowa nie zdaje w tym przypadku egzaminu, a instruktaż prowadzony przez Dawida Mareckiego, sprowadzający się do odpowiedniej postawy, układu ręki czy trzymania młotka, w większości przypadków przynosił pożądany efekt. Skuteczność „metody Mareckiego” potwierdził zresztą sam jej twórca, wbijając kilkakrotnie w trakcie trwania konkursu pięć gwoździ pod rząd, uderzając każdy z nich tylko jeden raz. Zdarzają się oczywiście osobnicy całkowicie odporni na wiedzę, ale tych eliminowało bardzo szybko życie. Jedno jest pewne – bez względu na metodę wbijania wszystkie reguły określone regulaminem mistrzostw muszą być przestrzegane. Niezbędne rekwizyty, czyli nagrody, kantówki, gwoździe i młotki, dostarczyły zaprzyjaźnione z naszym Wydawnictwem firmy. Elektronarzędzia ufundowała firma ITA Tools, „pancerny” smartfon dostarczyła firma uleFone, mobilny zestaw skrzynek narzędziowych – firma QBRICK® System, zestaw wkrętów do drewna – firma Essve, a narzędzia stolarskie – firma Solid-Tools. Cała impreza nie mogłaby się także odbyć bez wspomnianych wyżej kantówek i gwoździ. Te pierwsze wykonane zostały ze świeżo przetartego drewna sosnowego przez firmę VGH z Porażyna koło Opalenicy. Natomiast gwoździe „przyjechały”, jak zwykle, z Marcelowa koło Łodzi, z firmy W&W, a młotki firmy Stalco dostarczyła ITA TOOLS. Dotarli także dobrze znani fanom „starzy” zawodnicy Drugiego dnia targów do finału zakwalifikował się jako pierwszy Marek Rachwalski, który w konkursie bierze udział po raz czwarty. W ramach treningu potrafi on wbić pod rząd nawet 30 gwoździ, co plasuje go w ścisłej czołówce zawodników. Nagrodą za wejście do finału było w tym roku ufundowane przez głównego sponsora Mistrzostw – firmę ITA Tools z Krakowa – wielofunkcyjne narzędzie oscylacyjne CMT12 o mocy 710 W i wartości ponad 850 zł. Natomiast zawodnicy, którym nie udało się zakwalifikować do ścisłego finału, otrzymywali nagrody pocieszenia. Po nim, po dłuższym przygotowaniu, dokonał tego debiutant Gracjan Gdowski. Niestety, w trakcie odbioru nagrody za wejście do finału zapowiedział, że nie weźmie w nim udziału, ponieważ na targach jest tylko jeden dzień. Trzeciego dnia imprezy pięć gwoździ wbił Błażej Słomczewski, również debiutujący w konkursie. Przełom nastąpił ostatniego, czwartego dnia imprezy, kiedy przy belkach zaczęło ustawiać się coraz więcej chętnych i, co warto zauważyć, nie byli to tylko mężczyźni. Pojawienie się pierwszych nazwisk na planszy najwyraźniej zachęciło kolejnych uczestników do podjęcia wyzwania. Ostatecznie tego dnia do finału awansowało aż czterech zawodników. Jednym z nich był Kacper Manikowski, którego fanom konkursu nie trzeba specjalnie przedstawiać. W tym roku uczestniczył w nim po raz dziesiąty i był zwycięzcą XVII edycji Mistrzostw z 2018 roku. Ostatniego dnia targów do finału zakwalifikował się również Piotr Nowicki, prawdziwa legenda konkursu. Bierze on w nim udział nieprzerwanie od 2013 roku. W całej historii mistrzostw jest drugim zawodnikiem, który zwyciężył dwa razy pod rząd, oraz pierwszym, który w finale wbił pięć gwoździ. Wydarzenia te miały miejsce w 2013 i 2014 roku. Wejście do finału zajęło mu dosłownie kilka minut i wyglądało na to, że jest stuprocentowym kandydatem do tytułu Mistrza Polski. Wśród finalistów znalazł się także dobrze znany Maciej Florczak, dwukrotny Mistrz Polski. Drugi, zaszczytny tytuł zdobył w ubiegłym roku. Stawkę finalistów uzupełnił Jakub Szyszka, trzeci w tym roku debiutant. Drugi raz Mistrzem Polski po ośmiu latach Eliminacje do finału kończą się tradycyjnie na godzinę przed rozpoczęciem ostatecznej rozgrywki. Na tę chwilę czekali także: Rafał Sidor - wiceprezes Wydawnictwa Inwestor, Aleksandra Szczepaniak - dyrektor targów DREMA, oraz przedstawiciele sponsorów: Marlena Baranowska-Węgrzyn z firmy ITA Tools i Marcin Konzorski z firmy Solid-Tools. Regulamin mistrzostw przewiduje, że gdyby żadnemu z uczestników nie udało się w pięciu rundach finału wbić pięciu gwoździ pięcioma uderzeniami młotka, to dogrywka odbywa się na bardziej liberalnych zasadach, sprowadzających się do tego, że wygrywa pierwszy zawodnik, który wbije jeden gwóźdź jednym uderzeniem młotka. Tym razem ten punkt regulaminu okazał się jak najbardziej potrzebny. Wszystkich finalistów, włącznie ze stuprocentowym kandydatem do tytułu Mistrza Polski, prawdopodobnie zjadły nerwy. Nikomu nie udało się wbić pięciu gwoździ. W dogrywce zwyciężył Kacper Manikowski, zdobywając po raz drugi tytuł Mistrza Polski we Wbijaniu Gwoździ. Wszystkim etapom finału towarzyszyły oczywiście ogromne emocje, a zwycięzca został nagrodzony gromkimi brawami, bowiem zmagania obserwował prawdziwy tłum kibiców. Sam bezpośrednio zainteresowany wydawał się być lekko skonfundowany, ponieważ, jak później wyznał, nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. Nagroda główna składała się z kilku pozycji, a jej wartość wynosiła ok. 10 000 zł. Jej podstawowym elementem była lamelownica akumulatorowa ABB311 marki Virutex, zestaw cyfrowych precyzyjnych mierników DMS-001 i mobilny zestaw skrzynek narzędziowych QBRICK® System oraz smartfon uleFone. Oprócz tego dla zwycięzcy przygotowano statuetkę oraz dyplom. l O wyniku rozstrzygnęła dogrywka Z siedmiu zakwalifikowanych do ostatecznej rozgrywki zawodników udział w niej wzięło sześciu. Udział czterech zawodników, z których trzech to posiadacze tytułu Mistrza Polski, oraz dwóch debiutantów gwarantował jednak wszystkim widzom wiele emocji. tekst i fot. Tomasz Bogacki Piotr Nowicki, prawdziwa legenda konkursu. Bierze on w nim udział nieprzerwanie od 2013 roku. W dogrywce zwyciężył Kacper Manikowski, zdobywając po raz drugi tytuł Mistrza Polski we Wbijaniu Gwoździ.
gpd24.plRkJQdWJsaXNoZXIy NzIxMjcz